سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

231

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

فرع شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : اگر جانى بعضى از لب را از بين برده باشد مساحت آن را به مساحت مجموع مىسنجند و آنگاه به همان نسبت بايد ديه بمجنى عليه بپردازد . شارح ( ره ) مىفرماين : بنابراين اگر نصف لب را از بين ببرد نصف ديه لب و در ثلثش ثلث آن را بايد بدهد و همچنين است نسبتهاى ديگر . حدّ لب‌ها شارح ( ره ) مىفرماين : حدّ لب پائين در جانب عرض عبارت است از نقطه‌اى كه از لثه‌هاى پائين جدا مىشود و حدّ طولى آن به مقدار طول دهان مىباشد . و حدّ لب بالا در طرف عرض نيز همينوطر بوده يعنى از نقطه‌ايكه لب از لثه‌هاى بالا جدا شده و ادامه پيدا مىكند تا به دو مجراى بينى متصل مىگردد و حدّ طولى آن به اندازه طول و گشادى دهان است . البته گوشه‌هاى لب كه متصل به صورت است داخل در حدّ لب‌ها نيست . قوله : ففى نصفها النّصف : ضمير در [ نصفها ] به شفه راجعست . قوله : ما تجافى عن اللّثة : مقصود از [ ما تجافى ] نقطه‌اى از لب است كه از لثه جدا مىگردد . قوله : و العليا كذلك : مراد اينست كه حدّ عرضى لب بالا نيز